ท่าแร่ คือเรื่องเล่าที่หยั่งรากลึกในผืนดิน ความทรงจำ และพิธีกรรมของชุมชนชายขอบ เรื่องราวพาเราสู่เมืองเล็กที่เวลาเดินช้าลง เสียงระฆังโบสถ์ผสานกับลมร้อนจากลำน้ำเก่า ทุกการเคลื่อนไหวเหมือนมีบางสิ่งเฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ เบื้องหลังวิถีเรียบง่ายคือประวัติศาสตร์ที่ทับซ้อน ทั้งศรัทธา ความเชื่อ และบาดแผลที่ไม่เคยเลือน
ตัวละครหลักเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อจัดการมรดก แต่สิ่งที่ได้รับกลับไม่ใช่ทรัพย์สิน หากเป็นคำถามที่ค้างคาใจ เหตุใดบางคืนจึงมีแสงประหลาดบนผิวน้ำ เหตุใดผู้เฒ่าผู้แก่จึงหลบสายตาเมื่อเอ่ยถึงอดีต หนังค่อย ๆ เปิดม่านความจริงด้วยจังหวะเนิบแต่คม ใช้ภาพนิ่ง เสียงธรรมชาติ และช่องว่างของบทสนทนาเป็นภาษาลับในการเล่าเรื่อง
บรรยากาศถูกขับด้วยโทนสีดินและแสงอาทิตย์ยามเย็น สร้างความรู้สึกอึดอัดแบบละมุน ไม่เร่งเร้า แต่บีบหัวใจอย่างแนบเนียน ประเด็นเรื่องศรัทธากับเหตุผลถูกวางให้ปะทะกันอย่างสุภาพ ทว่ารุนแรงในเชิงความคิด
สำหรับผู้ชมที่หลงใหลงานเล่าเรื่องเชิงพื้นที่และอารมณ์ หนังไทย เรื่องนี้คือบทกวีภาพเคลื่อนไหวที่ชวนฟังเสียงเงียบของชุมชน
